ประสบการณ์ความทรงจำ…กับการเกือบจะพรากจากสิ่งที่ผมรักที่สุดก็คือ…..ลมหายใจ….
การที่คนเราจะลืมอะไรบางอย่างนั้นเป็นสิ่งที่ยาก โดยเฉพาะความทรงจำที่ยังคงต้องติดอยู่กับเราตลอดไปโดยไม่มีวันลืม จำได้ว่าเมื่อยังเป็นเด็กเล็กๆ อายุประมาณหกควบ ผมเป็นคนที่ชอบเล่นน้ำมากและถ้ายิ่งมีเพื่อนเล่นด้วยก็จะยิ่งสนุก ซึ่งเป็นความสุขที่ไม่มีใครสามารถห้ามผมได้ หลังจากที่ไปเล่นน้ำกลับมาผมจะโดนแม่ตีบ่อยๆเพราะไม่เชื่อฟังและไม่ได้สนใจคำตักเตือนเรื่องการเล่นน้ำที่แม่ได้ห้ามไว้ บางทีช่วงฤดูฝนจะมีน้ำป่าไหลหลากและน้ำก็ลึก ผมเคยจมน้ำหลายครั้งแต่ก็สามารถรอดมาได้ทุกครั้งเพราะมีพวกรุ่นพี่โตๆมาช่วยไว้
เมื่อสามปีที่ผ่านมาตอนนั้นผมได้กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดในช่วงปิดภาคเรียนที่สอง และมีช่วงเวลาหนึ่งที่ผมได้มีโอกาสไปเล่นน้ำกับบรรดาน้องๆ สถานที่เล่นน้ำนั้นเป็นเขื่อนซึ่งเป็นเขื่อนที่ใหญ่พอสมควรและอยู่ใกล้หมู่บ้าน ในเขื่อนนั้นจะมีถังเหล็กลอยน้ำใบหนึ่ง ปกติเด็กๆจะเอาไว้ใช้ เพื่อลอยน้ำเล่นกัน แต่บังเอิญวันนั้นถังเหล็กลอยไปติดอยู่อีกฝั่งหนึ่งซึ่งอยู่ตรงข้ามกับสันเขื่อนและน้องๆอันเป็นสุดที่รักของผมทั้งหลายอยากเอามันกลับมาเล่น ด้วยความเป็นพี่ชายที่แสนดีและเพื่อความสุขของน้องๆจึงได้แสดงความสามารถในการว่ายน้ำไปเอาถังเหล็ก แต่เหตุการณ์ที่ผมไม่ได้คาดคิดในระหว่างที่ผมกำลังว่ายน้ำไปถึงกลางๆเขื่อน อยากจะบอกว่านั่นเป็นช่วงเวลาที่มีความหมายและทำให้ผมได้คิดถึงคำๆหนึ่งคือ“ชีวิตนี้แสนสั้น” เพราะผมกำลังจะจมน้ำซึ่งผมรู้สึกกลัวและรู้สึกหายใจไม่ออก ในตอนนั้นผมไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นนอกจากวิงวอนขอพระเมตตาจากพระเจ้าเพื่อช่วยชีวิตและถ้าไม่เป็นเช่นนั้นวันนี้ก็ขอให้ผมได้ไปอยู่กับพระองค์บนสวรรค์ สุดท้ายแล้วเป็นพระเมตตาของพระเจ้าที่ช่วยผมให้สามารถว่ายไปถึงฝั่งอย่างปลอดภัย
จากเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ผมคิดได้ว่า การที่จะคิดทำอะไรบางอย่างจำเป็นที่จะต้องคิดให้รอบคอบถึงกำลังความสามารถของตนเอง แต่ที่สำคัญก็คือทุกเหตุการณ์ของชีวิตมีพระเมตตาของพระที่มีต่อผมเสมอ
